31 maart 2015
EXPEDITIE_START
Jost schrijft...
Om 7.15 uur vertrek ik met de trein vanuit mijn huis in Borgholzhausen en niet veel later blijft mijn ICE al in Hamm stilstaan - met de melding dat de route vanwege het noodweer uitvalt. Ik improviseer en neem een trein richting Düsseldorf om van daaruit naar Keulen te reizen en uiteindelijk Frankfurt te bereiken, vanwaar ik wil vliegen. Maar nog voor Düsseldorf valt ook de kleine, overvolle trein uit en zit ik vast in Duisburg. Terwijl ik in de rij sta voor de informatie, klinkt er een omroep: 'Alle routes zijn afgesloten - de spoorwegen stoppen vandaag volledig met de dienstregeling.'
meer
Ik probeer nog te onderhandelen met een taxichauffeur over de kosten van de rit naar Frankfurt, maar de laagste prijs die ik kan krijgen is 450 euro. Gelukkig sta ik heel ver vooraan in een van de wachtrijen zoals je die anders alleen uit rampenfilms kent. En als ik aan de beurt ben en uitgebreid uitleg wat er is gebeurd, krijg ik na enige aarzeling een taxibon - dus rijd ik 'gesponsord door Deutsche Bahn' ongeveer 250 km met de taxi. Gelukkig houdt Ömir, de Turkse taxichauffeur, zich niet al te strikt aan de snelheidslimieten. Toch kom ik langzamer vooruit dan gepland - de storm is zo hevig dat niet alleen het treinverkeer in bijna heel Duitsland is stilgelegd, nee, de harde wind op de snelweg staat ons ook geen snelle voortgang toe. Mijn vlucht vertrekt om 14.40 uur - om 13.45 uur kom ik aan bij Terminal 1 en stap uit de taxi. Kort daarna ontdek ik dat ik eigenlijk naar Terminal 2 moet - maar de taxi is al weg... dus ren ik met mijn 50 kg bagage naar de luchthaventrein die me naar Terminal 2 brengt - buiten adem vind ik uiteindelijk de juiste balie - alleen om te constateren dat het boarden al bezig is en ik mijn vlucht waarschijnlijk heb gemist. Ik ben erg boos over het verlies van tijd en geld, maar heb nog hoop op een vergoeding van Deutsche Bahn - uiteindelijk heb ik de vlucht gemist vanwege een uitgevallen trein. Terwijl ik al bij de informatiebalie sta om een bewijs hiervoor te halen, krijg ik een telefoontje dat alles zou veranderen...
31 maart 2015
31 maart 2015
Wat een reis
Jost schrijft...
…Aan de telefoon hoor ik de stem: 'Als je je nu haast, kun je nog mee!' Ik ren dus als een gek terug naar de gesloten balie die inmiddels weer open is – de cargo manager heeft het op de een of andere manier voor elkaar gekregen om mij nog mee te krijgen, omdat het vliegtuig door de sterke wind nog niet kan opstijgen. Ik moet mijn bagage zelf meenemen en aan iemand geven die het voor mij aan boord brengt. Dan ren ik alleen door de lege hallen tot ik vlak bij de veiligheidscontroles de bemanning tegenkom, die meteen zegt dat de laatste is gearriveerd en alles klaar is. Als ik volledig buiten adem en doorweekt van het zweet in het vliegtuig stap, kan ik het nauwelijks geloven – iedereen zit verveeld aan boord en er klinkt Chinese ontspanningsmuziek.meer
Om precies te zijn hebben we nog goede 3 uur nodig voordat het vliegtuig überhaupt opstijgt – mijn aansluitende vlucht in Shanghai is dus al lang vertrokken tegen de tijd dat ik in Shanghai aankom. Bij de balie hoor ik dat er morgen ook geen vliegtuig naar Nepal gaat, dus vlieg ik naar Kunming, overnacht daar in een hotel en vlieg de volgende dag verder… dat klinkt nu heel simpel, maar uiteindelijk heb ik nieuwe voorlopige vliegtickets gekregen en een handgeschreven instructie in het Chinees over welke stappen ik moet doorlopen. En nadat ik in Kunming ben aangekomen, mijn Chinese papieren zijn verdrievoudigd en ik heb gemerkt dat bijna niemand meer Engels spreekt, zit ik op een gegeven moment al in de bus naar het hotel en ben ik eerst blij dat ik het tot hier heb gered. Bij de receptie begrijpt natuurlijk weer niemand me, en dan ben ik blij dat tenminste een van de passagiers Engels spreekt en voor me vertaalt. Wat een dag!31 maart 2015
1 april 2015
Tussenstop China
Jost schrijft...
Al toen ik 's avonds in het hotel aankwam, was het me opgevallen – China is niet zoals ik het me altijd had voorgesteld. Als je alleen de luchthavens en grote steden ziet, kun je snel een verkeerd beeld krijgen – in feite is het net Centraal-Azië – het is nog steeds een ontwikkelingsland.meer
Als ik 's ochtends de straat op ga, herinnert alles me aan mijn tijd in Osh in Kirgizië – de geuren en geluiden, ook het verkeer dat voornamelijk bestaat uit vuile kleine vrachtwagens en tuktuks. Ik stap dan in een bus, een omgebouwde Sprinter met veel stoelen – maar die biedt geen ruimte voor mijn bagage, dus moeten eerst alle passagiers instappen en dan komt mijn bagage naar voren, zodat niemand eruit kan totdat mijn bagage uit de weg is geruimd. Vanaf nu overvalt me een goed gevoel – de zon schijnt hier en het zijn zomerse temperaturen vergeleken met Duitsland, ik zie mensen op de velden en enorme vrachtwagens die totaal overbeladen zijn. Alles is zo idyllisch en ik voel dat vanaf nu alles vlekkeloos zal verlopen. Rishi, de manager van Snowy Horizons, het bureau waarmee ik de expeditie organiseer, stuurt me nog een belangrijke sms. Zodra ik aankom, gaan we direct naar het ministerie, zodat ik daar als expeditieleider aan de briefing kan deelnemen en we de vergunning krijgen. De vergunning is een toestemming, een toegangskaart als het ware voor de berg, in mijn geval kost deze 1800 dollar per persoon. Tijdens de briefing wordt men gewezen op zijn plichten met betrekking tot het omgaan met afval en dergelijke, maar ook op mogelijke straffen. Als ik bijvoorbeeld zou proberen de Everest van 8848 meter te beklimmen terwijl ik alleen een Lhotse-vergunning van 8516 meter heb, kost dat ongeveer 34.000 dollar boete en enkele jaren inreisverbod. Over een half uur is het boarden – Goodbye China en Hello Nepal!1 april 2015
2 april 2015
Vlucht naar Lukla
Jost schrijft...
Ik ben nu 24 uur in Kathmandu en mijn wekker gaat al, het is 04.30 uur 's ochtends en Rishi bereidt alles voor mijn vertrek voor, zijn vrouw maakt nog een lekker omelet en dan laden we alles in een minibus. Het eerste deel van de tour zal ik doorbrengen met Serkan Bettermann en Mary Abo, ik heb Serkan via Facebook leren kennen en bij toeval ontdekten we dat we tegelijkertijd onderweg zijn en ik heb mijn vlucht (gelukkig) een dag later geboekt.meer
Zij willen de Lobuche East 6119m beklimmen en we moeten ze nog ophalen van het hotel voordat we naar Lukla kunnen vliegen. Serkan vertegenwoordigt zijn natie uitstekend en is als Duitser natuurlijk super stipt, ik denk niet dat het eraan ligt dat Mary van de Filipijnen komt, maar we wachten een hele tijd en het wordt al heel krap als ze als een wervelwind uit haar kamer komt stormen, de spullen half ingepakt en we stappen in de minibus. Vlak voordat we eindelijk kunnen vertrekken (we zijn al laat) valt Mary op dat haar geld ergens verdwenen is en ze rent snel de bus uit om het te zoeken, Serkan en ik schudden alleen maar ons hoofd en amuseren ons kostelijk. Uiteindelijk komt ze terug en brengt ze nog haar ijsbijl mee die ze verrassend genoeg ook was vergeten en we rijden naar het vliegveld. Daar heerst weer de gebruikelijke chaos en drukte waar alleen Harri, onze Nepalese chauffeur, doorheen lijkt te kunnen kijken. Als mijn bagage op de weegschaal ligt, hoop ik dat die verkeerd staat… 65KG uitrusting… oei kan dat? Ik ben er vast van overtuigd, of hoop liever, dat de weegschaal gemanipuleerd was. Hij regelt alles in een flits en voor ik het weet zit ik in het vliegtuig. Mijn toestel is het eerste dat vandaag vliegt en na ongeveer 30 minuten zie ik de landingsbaan van Lukla voor me. Deze is slechts ongeveer 500 meter lang en gebouwd op een klif, achter het einde van de landingsbaan bevindt zich een rotswand, daarvoor een afgrond – juist omdat de landingsbaan zo kort is, loopt deze bergopwaarts. Daar komt nog bij dat Lukla aan het einde van een dal ligt, eenmaal begonnen met landen, kan men niet meer opstijgen. Geland op de gevaarlijkste luchthaven ter wereld ben ik toch heel goed en met relatief weinig schokken. Terwijl ik wacht op het toestel van Serkan en Mary word ik na een uur vertraging wat onrustig, ik vraag een sherpa of hij iets weet en hij antwoordt me dat er waarschijnlijk een technisch defect was aan het toestel waarmee ik was gevlogen en dat deze vandaag niet meer vliegt, daarom komen alle anderen later. Dan denk ik bij mezelf, goed dat het defect niet tijdens mijn vlucht was… Op dit moment ben ik in Phakding, een dorp een paar wandeluren van Lukla verwijderd op een hoogte van 2597m – morgen gaat het naar Namshe Bazar waar we 2 dagen blijven om te acclimatiseren op 3400m.2 april 2015
5 april 2015
Verloren stem
Jost schrijft...
's Ochtends probeerden we om 07.30 uur in Periche te vertrekken, maar Mary had het ook vandaag weer moeilijk met onze 'Duitse stiptheid' bij te houden. Vandaag hebben we een wat grotere etappe afgelegd tot op 3400m naar Namshe Bazar en alsof dat nog niet genoeg was – ik ben ook nog mijn stem kwijtgeraakt. Gisteren heb ik een uur in de kou gewacht op de tweede vertraagde vlucht en daarmee waarschijnlijk een kleine verkoudheid opgelopen – vanavond kan ik alleen nog maar fluisteren. Mooi was echter dat ik vandaag Gunterl, onze Indiase expeditieleider, weer zag en ik ontmoette Vladimir uit Slovenië die zich bij mijn Lhotse 8516m-expeditie heeft aangesloten.meer
Met mijn schorre stem kon ik vandaag ook communiceren met onze 'Sidhar' Mingmar, die al 6 keer de Everest heeft beklommen, de 'Sidhar' is de hoogste sherpa in de hiërarchie van een expeditie. Omdat de Cho La Pass vanwege grote, voor deze tijd van het jaar ongebruikelijke sneeuwmassa's is gesloten, zullen we morgen naar Tengboche 3860m vertrekken – een van de mooiste plekken hier met een fenomenaal uitzicht.5 april 2015
6 april 2019
Akklimatiseren in Pangboche
Jost schrijft...
Vanaf nu zie je de Lhotse al van ver, links ervan steekt de enorme piramide van de Everest uit, rechts zie ik de Ama Dablam 6812m die ik van vorig jaar nog maar al te goed ken. Gisteren was ik in Tengboche waar een oud klooster is, het is een magische plek waar ik vorig jaar veel was, helaas was mijn favoriete lodge, het Hotel Himalaya, volgeboekt, maar Pema de eigenaresse en haar man Pemba herkenden me meteen. Ik heb veel interessante mensen ontmoet, waaronder Kim Hong Bin, een ervaren Koreaanse hoogtebergbeklimmer die bij Denali al zijn vingers door bevriezing heeft verloren, hij en zijn team willen dit jaar ook de Lhotse beklimmen.meer
Toen heb ik ook nog een grote groep van IMG (International Mountain Guides) ontmoet, ze waren in dezelfde lodge als wij en ik vroeg me af hoeveel je wel niet kunt uitgeven voor een Everest-beklimming. De mensen die daar waren om een Everest-expeditie te doen, hebben minstens 65.000 dollar betaald, of als ze met een westerse gids wilden gaan tot 120.000 dollar, hoeveel expedities zou je daarvoor kunnen doen – onvoorstelbaar. We besloten toen om de volgende dag naar het volgende dorp te vertrekken om langzaam aan de hoogte te wennen. Dankzij goede voorafgaande acclimatisatie thuis is mijn zuurstofsaturatie nu 93%, terwijl die van mijn medereizigers op 86% ligt. Ik voel me steeds beter en fitter, hoewel ik natuurlijk ook de aanpassing voel. Het internet wordt nu slechter, gisteren was het voor de hele Khumbu uitgevallen, ik probeer zoveel mogelijk te bloggen – maar weet nog niet precies hoeveel dat zal zijn.6 april 2019
10 april 2015
Aankomst in het Everest-basiskamp op 5360 m
Jost schrijft...
Op de een of andere manier ging mijn voorpret verloren in alle organisatiestress, ik verheugde me niet meer zo, de expeditie kwam gewoon steeds dichterbij. En nu sta ik hier en heb ik het gevoel dat ik eindelijk na een lange reis ben aangekomen, ik verheug me weer echt op de expeditie en voel me vol energie en daadkracht. Ik trek hier in mijn tent – helemaal volgens het motto 'My tent is my castle', ik zal hier 6 weken zijn, gedurende die tijd zal het een soort thuis voor me moeten zijn waar ik me prettig voel, zodat de expeditie succesvol zal verlopen, want als ik me hier niet prettig voel, beïnvloedt dat mijn welzijn en mijn succes.10 april 2015
12 april 2015
100 roepies of 100 dollar?
Jost schrijft...
Toen ik afscheid nam van Mai en Serkan, leerde ik op de terugweg de Amerikaan Chimu en zijn Peruaanse adoptiezoon Chuckie kennen. Terwijl we praatten, kwamen er twee dragers voorbij, Chimu vroeg hen te stoppen en gaf elk 100 dollar, ik dacht dat dat een flinke fooi was die hij zijn dragers betaalde. Maar toen hij de volgende ook 100 dollar in de hand drukte, was ik verrast en ontdekte ik dat hij elke drager die er arm uitzag het geld in de hand drukte. Zijn filosofie is anders dan die van de meesten, hij geeft deze mensen de verantwoordelijkheid over hoe ze het geld uitgeven, vrij naar het motto dat ze zelf het beste weten wat ze nodig hebben. Vandaag zijn we weer samen op pad geweest en hebben we met z'n drieën geld uitgedeeld, vaak hielden we een biljet van 100 roepie en een biljet van 100 dollar naast elkaar (100 roepie is ongeveer 1 dollar) en vroegen we welk van de twee biljetten ze liever wilden hebben. Dat was echt heel leuk en nadat we ongeveer 1500 dollar hadden weggegeven en iedereen 'Muchas Chicas' (veel vrouwen) hadden gewenst, zijn we weer terug naar onze tentenstad gegaan. Chimu ziet de wereld een beetje anders dan de meesten en heeft heel frisse ideeën – zijn website is: www.intiraymifund.org12 april 2015
14 april 2015
De ergste nacht
Jost schrijft
Ik lig in mijn tent, de sneeuw klettert zachtjes tegen de tentwand, tot nu toe is het nog heel romantisch. Maar al snel begint het gerommel, het komt van buiten, van de lawines die zich in de duisternis van de nacht storten. Maar wat veel erger en luider is, is het gerommel dat uit mijn buik komt. Oh nee – diarree! Ik storm de tent uit de sneeuwstorm in en worstel me naar de toilettent, de tweede keer die nacht haal ik het niet meer, ik blijf steken in de 20 cm diepe sneeuw. Jullie kunnen je vast wel voorstellen dat ik me behoorlijk rot voel, vooral hier op 5360m uitdrogen is geen grap. Het enige goede eraan is dat ik de ziekte nu aan het begin heb gekregen, zodat het me later niet nog te pakken neemt. En de komende 5 dagen zal er zeker geen beklimming zijn, met al die sneeuwmassa's en lawines…14 april 2015
20 april 2015
Puja-gebed
Jost schrijft
Puja – Wij vragen de zegen van de goden bij sneeuwval. De Puja, waarbij we ons geestelijk voorbereiden op de beklimming en bidden tot de berggodheid, vindt plaats bij sneeuwval. De lama is speciaal gereisd en leest en zingt in het Sanskriet, we gooien 3 keer rijst en 3 keer meel naar de stoepa die we in het kamp hebben gebouwd. De lama offert nog een aantal andere dingen en we verbranden kruiden en takken. Na een ceremonie van 2 uur buiten in de sneeuw, komt eindelijk het deel waarbij we ook iets van het offer eten en dan is het voorbij. De Puja-ceremonie zorgt ervoor dat de expeditie veilig zal verlopen en is tegelijkertijd het begin ervan; geen enkele sherpa zal zonder Puja beginnen met het beklimmen van de berg. Helaas ziet het weerbericht voor de komende dagen er niet goed uit – sneeuw, sneeuw en nog meer sneeuw… ik blijf voorlopig in het basiskamp.20 april 2015
een paar dagen later
Jost maakt het goed
Jost schrijft...
Hé, met mij en mijn team gaat het goed – gelukkig waren we slechts aan de rand van de lawine en werden we niet met volle kracht geraakt. Zo werden we niet geraakt door rondvliegende objecten – maar een paar van onze tenten werden vernield. Mijn tentbuurman moest zijn laarzen ver weg zoeken en wat door de lawine werd geraakt, zag eruit als een oorlogsveld. Maar nu kom ik naar huis – ik ben in Lobuche op 4900 m – morgen ga ik naar Namche Bazaar op 3400 m – Ik hoop dat we elkaar snel zien!een paar dagen later
Jost keert terug naar Lukla
